gawrysiowe myśli

Mam nieodparte wrażenie, że wśród ludzi wykonujących prace fizyczne jest więcej osób spełnionych, lubiących swój zawód. Nie mówię o przechwałkach na LN ale o codziennej satysfakcji z tego co się robi. Nie z pieniędzy i władzy, ale z efektu swoich starań. To ma oczywiście swoje uzasadnienie.  Są nawet tacy dla których praca jest nieodłączną częścią życia. Definiuje ich i nie jest czymś osobnym. Jak tradycyjni rolnicy. Oni nigdy nie idą do pracy a w niej zawsze są. Nie mają urlopów i nie przechodzą na emeryturę. Są rolnikami.   

Takie jesienne dni mijają bardzo szybko. Praca, powrót, obiad, drzemka, ekran. Pogoda i nastrój nie sprzyja zbytniej aktywności. I tu rodzi się pytanie. Martwić się czy cieszyć. Czy taki spokojny rytm to jest właśnie szczęście dnia codziennego, którego każdy szuka. Czy powinniśmy na siłę szukać czegoś co odróżni jeden taki dzień od innego. Czy on jest zmarnowany czy dobrze przeżyty.